en nog een cadeau ......

dit keer voor een van de dames voor de BSO waar mieniemij op zit. De jonge dame is voor de eerste keer mama geworden - van een zoontje - en heeft nu al besloten dat ze hier (de bevalling) dus "echt geen zin" meer in heeft. Ik zou zeggen "we spreken elkaar over een jaartje of zo nog een keer".
Hoe dan ook, de kersverse ouders en zoonlief hebben een cadeautje verdient en in plaats van de eerste de beste babyshop binnen te rennen en daar iets uit te zoeken dacht ik "laat eens iets zelf maken". Aangezien de scrapkoorts mij nog steeds (en steeds meer en meer) in zijn, of is en haar, greep heeft moet uiteraard papier aan het cadeau te pas komen. Na, heel veel, denken, wikken en wegen en weer denken zag ik in een scraptijdschrift een alleraardigst kaartje, in een alleraardigst papiertje. Helaas voor mij, geluk voor de betreffende scrapshop "moest" ik het papier bestellen - arme ik heeft ook echt geen enkel velletje papier in huis (schrijft dit met een trillende onderlip). En dat is ook echt zo ...... wat een cadeau voor een jongetje betreft dan ...... kuch.
Papier is deze week aangekomen, de stad in en een doosje gekocht, met angstzweet in mijn handen weer naar huis want "stel je voor het lukt niet" of "het zal wel stom worden". Hoe dan ook ik ben begonnen met het kaartje ..... zie hier

en nu een beetje van de zijkant

De oplettende lezers van het "vakblad" zullen herkennen dat dit een ordinaire kopie is maar ik zeg altijd "beter goed gekopieerd dan helemaal geen ideeën".

Na het kaartje twee dagen gezwoegd en gevloekt (zachtjes in mijn hoofd) om van een saai (in mijn ogen dan) doosje een leuk babydoosje te maken. Ik ben begonnen om het donkerbruine doosje van binnen met witte latex te bewerken (leek mij gewoon leuker). Daarna met crèmekleurig cardstok het hele doosje beplakt - van buiten dan want binnen was al gebroken wit of whitewash of hoejehetookwiltnoemen.

Nadat het, vroeger donkerbruine saaie, doosje een crèmekleurig, net zo saai, jasje had gekregen ben ik begonnen om "het met de "rest" van het patroonpapier verder aan te kleden. Als laatste nog met distress ink bewerkt en een paar knopjes erop geplakt en hier is het resultaat

voorkant

bovenkant

en de binnenkant

al met al een geslaagd doosje, denk ik. Nu maar hopen dat de verse ma en pa ook zo denken.

theelichtjesdoosje

afgelopen dinsdag vertelde een van de dames, die op de BSO van mijn kleuter werken, dat zij aanstaande maandag jarig is. LEUK ..... was mijn eerste reactie maar die slikte ik heel snel weer in toen zij verder ging met haar verhaal en aangaf dat drie jaar geleden, op dezelfde dag - haar verjaardag -  haar vader is overleden.
Even heel snel terug rekenend beseft ik dat zij op dat moment ook nog pas zwanger van haar eerste kindje geweest moest zijn ...... jeetje, wat een lading heeft 25 juni voor haar gekregen.
Ik vertelde al dat ik, nog niet zo verschrikkelijk lang geleden, het scrappen heb ontdekt. Veel verder dan een workshop "huis met mini erin" en een dubbele layout (weet echt even niet meer hoe we dat dan noemen) in herfststijl ben ik nog niet gekomen. Maar ik bedacht dat ik voor betreffende dame misschien iets kon maken om aanstaande maandag iets minder donker voor haar te maken ..... een theelichtjesdoos moest het worden - met inhoud uiteraard. Het heeft wat tijd gekost, dacht echt dat het veeeeeeel sneller zou gaan. Het heeft ook nog wat papier, dubbelzijdig plakband en bloed, zweet en tranen gekost - dat krijg je als je de "handleiding" maar half leest daardoor verkeerd plakt en uiteindelijk opnieuw kunt beginnen.
En dit is het resultaat, mijn allereerste, maar beslist niet laatste theelichtjesdoos ..... met inhoud.

doosje open

en nog een closeupje van't blommetje

gebruikt heb ik papier van WeR Memory Keepers Anthologie en't blommetje heb ik met een stans van Tim Holtz gemaakt.

Honey, I'm back ....

tenminste zo voelt 't voor mij. Na een, best wel, niet zo heel erg leuke tijd kan ik nu idd zeggen "honey I'm back".
De afgelopen maanden waren zwaar, geen paniek dit gaat geen klaagbericht worden, maar van de meest "vreemde" kanten voelde ik mij super gesteund. Mensen die mij niet persoonlijk kennen maar "alleen" van social media (moeilijk woord voor, in dit geval, Twitter) stuurden mij per tweet en zelfs per kaart en hart onder de riem - lieve schatten, jullie weten niet half hoe goed dit heeft gedaan.
Ik heb begrepen dat ik er "mag zijn", begin mij door jullie zelfs een beetje leuk te vinden (even een beetje theatraal zijn) en heb de leukste dingen, ook over mij, ontdekt.
In 2011 rond deze tijd had niemand mij moeten vertellen dat ik nu paard zal rijden. ECHT NIET was mijn antwoord geweest, en nu ....... ben ik bijna niet meer vanaf te slaan. Na een, meer dan, aarzelende toenadering in november want ....... hey, ze zijn echt wel super groot als je maar 1.62m bent en die poten (sorry benen) met ijzer eronder zijn zeker niet te onderschatten, ben ik nu helemaal in LOVE. De eerste maanden (tot ergens begin april) is mijn instructeur braaf naast mij en't paard mee gelopen, ja ook in draf - die man heeft ondertussen een megaconditie - en durfde ik net nog te ademen boven op het paard in een hoogte waar de lucht al aardig dun werd (ja, zo groot was hij - de ruin dus). En nu ..... de paardenwereld ligt nog net niet aan mijn voeten.
Een andere ontdekking is dat HAKEN echt super leuk is - ja, dat truttige gedoe. Schuld aan  mijn nieuwe verslaving is niemand minder dan Nicollie van http://nicollie.wordpress.com/ . Zelden zo een creatief mens gezien en trotse "adoptiemoeder" van Trippel, Trappel en Ollie - twee heerlijke muizen en een allerschattigste olifant (zegt hun grootste fan). Ikzelf ben ondertussen, dankzij Nicollie, ook eigenaar van een muis - Minnie. Minnie is, dacht ik tenminste, als verstekkeling bij mij aangekomen (ik heb Nicole er toen even op gewezen dat Trippen en Trappel mischien toch wel een jongen en een meisje zijn en dat hun kindje bij mij is). Achteraf hoorde ik dat Minnie het nichtje van T&T is. Madame was op vakantie bij T&T en zette daar de boel op stelten - vakantiehuisje en winkeltje van T&T. Als ik het goed heb begrepen hebben ze haar toen in een enveloppe geduwd en mijn kant op gestuurd. Om een lang verhaal kort te maken: Minnie zet nu hier de boel op stelten, heeft nog steeds geen eigen bed want: matras is te kort, te lang, te breed, te smal, te hard, te zacht, kleur van't beddengoed is jakkie en ga maar zo door. Madame slaapt nog steeds prinsessenheerlijk samen met mij, de twee katten en (in het weekeinde) het baasje in het grote bed. Ik moet hier toch echt iets aan gaan doen want zo klein ze is ze weet alles van breed maken.
Sinds kort ben ik ook into scrappen, niet minder verslavend dan kralen trouwens. Had nooit verwacht dat ik dit ooit leuk zou vinden maar het is geweldig. Zo veel meer dan een fototje op papier plakken en en tekstje erbij zetten (sorry, maar dat was mijn idee). Ik ben er helemaal stil van, je kunt zoveel mooie dingen met papier maken.
Binnenkort zal ik proberen foto's te plaatsen van de dingen die ik gemaakt heb - is nog niet veel. Minnie kennende zal Minnie ook op de foto willen, leren jullie haar ook gelijk kenne. En misschien, als een van de paarden het wil, zal ik wat pics van mijn nieuwe grote liefdes laten zien o.a. een Tinker (goggel het maar even - machtig mooi, zeg ik dan)