zaterdag 23 juni 2012

Juf is jarig

aanstaande maandag is de juf van mijn kleutertje jarig. Mijn schatje heeft besloten dat mama dan wel even een cadeautje voor juf mag maken. Het mag geen theelichtjesdoosje worden maar een schrijfblokje want juffen moeten veel schrijven.
Moeders is dus aan de slag gegaan met en dit is het resultaat geworden

Het papier heb ik van Cora gehad, de fietsjesstans heb ik in de lokale handwerkzaak gevonden die tot mijn "schrik" ook stansjes verkopen.


binnenkant van het schrijfblokje


ABC lintje en matching papier aan de binnenkant



en nog een closeupje van de stempel die ik bij www.psikhouvanjou.nl had gezien en heel toevallig bracht de postbode hem vandaag samen met de Matroushka tape.

Ale de juf hier niet blij is weet ik het niet.



mijn eerste werkdag ....

na de vakantie is heel ontspannen begonnen. Om 06.00 uur werd ik door geliefde wakker gebeld - ik was al een aantal uurtjes wakker en lag nog lekker in mijn bedje. Even onder de douche gesprongen, we willen toch fris zijn als we onze collegastrijders weer onder de ogen komen, aangekleed, Beautje wakker gemaakt. Hondjes naar buiten gegooid, ontbijtje gemaakt voor moeders en kind, parikaatjes schoon gemaakt voor op het werk (wenn der kleine hunger komt), kindje aangekleed, moeders en kind in de auto om Beautje op de nieuwe BSO af te leveren en op weg naar het werk. Lekker relaxed in de auto, eindelijk weer eens m'n Ray Bannetje op het neusje, alhoewel ik dat ook rustig zonder zon doe, muziekje aan richtig het GGD kantoor in Geleen zo'n kleine 18 km van thuis. Het was niet al te druk op de snelweg en met een snoeiharde David (Bowie) en Freddy (Mercury) luid "under pressure" mee brullend reed ik van de snelweg. Het laatste dorpje voor Geleen lag er nog leker slaperig bij toen ik bij de grote, en volgens mij enige,  t-splitsing in Jabeek naar rechts reed. Mmmmhhhh, een vreemd geluid kroop in mijn oor, juist op het moment dat David en Freddy naar adem snakten, een heel vreemd geluid dat ik nog nooit in dit lied had gehoord - het geluid van heel veel blikjes die kapot worden gestampt. Snel de auto geparkeerd (voor een oprit uiteraard) en even onder de auto gekeken en er omheen gelopen ...... niets te zien. Opgelucht haalde ik adem, klaar voor de laatste kilometers. Auto starten ..... en na één meter was het geluid er weer ..... weer parkeren (nu gelukkig niet meer voor de oprit - dit kan langer duren) en mijn grote vrienden (sinds wij de Renault hebben) de ANWB bellen. Na veel heen en weer "waar precies zit u mevrouw" "In mijn auto waar anders:(" ...... kreeg ik te horen dat het zeker een uur of langer zou duren, ik had ook niet anders verwacht. Even het werk gebeld en aangegeven dat het ietsje later kan worden, auto doet vreemd maar ANWB komt mij redden.
Na bijna 2 uurtjes zie ik de lang verwachte gele auto komen, ANWBmannetje stapt uit (waarom kijken die mannen altijd zo vreemd als ze de combinatie vrouw - auto zien) en vraagt wat er aan de hand is. Verteld dat auto raar geluid maakt, lijkt een beetje op het geluid van een kapotte multiriem (ja, onze Renault heeft vaker ANWBondersteuning nodig gehad) en ja hoor mannetje vraagt mij of ik misschien een lekke band heb. Adem in .... Adem uit .... NEE, HEB IK NIET, ik heb al gekeken ..... en wat die hij, ja hoor .... hij loopt toch even om de auto heen, kijkend naar de banden - vrouwen weten blijkbaar niet hoe zo een lekke band eruit ziet.
ANWBman verteld mij dat hij even met't autotje wil rijden, tuurlijk geen probleem .... hier zijn de sleutels en op het moment dat ik hem, en de auto, zie verdwijnen denk ik "SH.T, mijn tas, mijn beurs, mijn mobieltje ligt in de auto". Na 5, heeeeele lange, minuten zie ik auto weer terug komen. Mannetje stapt uit met een zorgelijke blik in zijn ogen "mevrouwtje, dit gaat duur worden, de koppeling is kapot" ADEM IN ........ zijn we best wel gewend, dure rekeningen, want Renaultje heeft tot nu toe allenmaar dure rekeningen laten zien. En nee, mevrouwtje kan niet naar huis rijden met de auto "laat de auto hier maar staan, ik breng u wel even" eehhhhh, nee .... dat doen we niet, we slepen de auto gewoon terug naar Heerlen. Ik zweer ik zag ineens angstzweet bij mijnheer, nee, dat doet hij niet zo graag (denk aan de combinatie vrouw - auto - slepen), ok .... dan bel je maar even een sleepwagen. Nee, dat was ook niet zooo makkelijk .... HUH????? Of ik wel wist wat ik moest doen als ik werd afgesleept, nee .... weet ik niet maar ik weet wel wat te doen als Renault aan een sleepkabel hangt. Ja, maar die heeft hij niet, alleen aan sleepstang. Dat was het moment dat ik undercoverblond werd, sleepstang?????? Ja, mevrouw, u mag NIET remmen - niet, waarom niet? Ja en u mag ook niet sturen .... HUH? Lijkt mij vreemd maar ok we sturen niet (evil smile op mijn gezicht). Maar u moet ook opletten dat de auto ACHTER mijn busje blijft (nu was ik officieel waterperoxideblondt) .... WAAROM en HOE doe ik dat als ik niet mag sturen? En in de vrij zetten, of nee in de 1 en de voet op de koppeling houden - dus niet, komt in de vrij, ik blijf sturen en zal niet remmen. En nu hang je de stang ertussen, stapt in je busje en sleept mij gvd naar huis - hoezo hoog iritatieniveau.
Ik zweer het 20 meter voor mijn huis stopt mijnheer even, komt met twee omhoog gestoken duimen op het Renaultje af om mij te vertellen dat het toch wel goed was gegaan, jahaaaa ook vrouwen kunnen soms iets. En nu weer terug in de auto en verder.

Dit gebeurde mij begin augustus 2011, vandaag zag ik het stukje weer terug en dacht : ach, wat kan het schelen, we plaatsen ook deze herinnering aan een, niet meer van ons, Renault.

vrijdag 22 juni 2012

Krijg een ietsiebietsie de hik van blogger. Heb iets gedaan ...... andere layout gegeven en nu snap ik er echt niets meer van.

theelichtjesdoosje

afgelopen dinsdag vertelde een van de dames, die op de BSO van mijn kleuter werken, dat zij aanstaande maandag jarig is. LEUK ..... was mijn eerste reactie maar die slikte ik heel snel weer in toen zij verder ging met haar verhaal en aangaf dat drie jaar geleden, op dezelfde dag - haar verjaardag -  haar vader is overleden.
Even heel snel terug rekenend beseft ik dat zij op dat moment ook nog pas zwanger van haar eerste kindje geweest moest zijn ...... jeetje, wat een lading heeft 25 juni voor haar gekregen.
Ik vertelde al dat ik, nog niet zo verschrikkelijk lang geleden, het scrappen heb ontdekt. Veel verder dan een workshop "huis met mini erin" en een dubbele layout (weet echt even niet meer hoe we dat dan noemen) in herfststijl ben ik nog niet gekomen. Maar ik bedacht dat ik voor betreffende dame misschien iets kon maken om aanstaande maandag iets minder donker voor haar te maken ..... een theelichtjesdoos moest het worden - met inhoud uiteraard. Het heeft wat tijd gekost, dacht echt dat het veeeeeeel sneller zou gaan. Het heeft ook nog wat papier, dubbelzijdig plakband en bloed, zweet en tranen gekost - dat krijg je als je de "handleiding" maar half leest daardoor verkeerd plakt en uiteindelijk opnieuw kunt beginnen.
En dit is het resultaat, mijn allereerste, maar beslist niet laatste theelichtjesdoos ..... met inhoud.


doosje open


en nog een closeupje van't blommetje


gebruikt heb ik papier van WeR Memory Keepers Anthologie en't blommetje heb ik met een stans van Tim Holtz gemaakt.




dinsdag 12 juni 2012

Honey, I'm back ....

tenminste zo voelt 't voor mij. Na een, best wel, niet zo heel erg leuke tijd kan ik nu idd zeggen "honey I'm back".
De afgelopen maanden waren zwaar, geen paniek dit gaat geen klaagbericht worden, maar van de meest "vreemde" kanten voelde ik mij super gesteund. Mensen die mij niet persoonlijk kennen maar "alleen" van social media (moeilijk woord voor, in dit geval, Twitter) stuurden mij per tweet en zelfs per kaart en hart onder de riem - lieve schatten, jullie weten niet half hoe goed dit heeft gedaan.
Ik heb begrepen dat ik er "mag zijn", begin mij door jullie zelfs een beetje leuk te vinden (even een beetje theatraal zijn) en heb de leukste dingen, ook over mij, ontdekt.
In 2011 rond deze tijd had niemand mij moeten vertellen dat ik nu paard zal rijden. ECHT NIET was mijn antwoord geweest, en nu ....... ben ik bijna niet meer vanaf te slaan. Na een, meer dan, aarzelende toenadering in november want ....... hey, ze zijn echt wel super groot als je maar 1.62m bent en die poten (sorry benen) met ijzer eronder zijn zeker niet te onderschatten, ben ik nu helemaal in LOVE. De eerste maanden (tot ergens begin april) is mijn instructeur braaf naast mij en't paard mee gelopen, ja ook in draf - die man heeft ondertussen een megaconditie - en durfde ik net nog te ademen boven op het paard in een hoogte waar de lucht al aardig dun werd (ja, zo groot was hij - de ruin dus). En nu ..... de paardenwereld ligt nog net niet aan mijn voeten.
Een andere ontdekking is dat HAKEN echt super leuk is - ja, dat truttige gedoe. Schuld aan  mijn nieuwe verslaving is niemand minder dan Nicollie van http://nicollie.wordpress.com/ . Zelden zo een creatief mens gezien en trotse "adoptiemoeder" van Trippel, Trappel en Ollie - twee heerlijke muizen en een allerschattigste olifant (zegt hun grootste fan). Ikzelf ben ondertussen, dankzij Nicollie, ook eigenaar van een muis - Minnie. Minnie is, dacht ik tenminste, als verstekkeling bij mij aangekomen (ik heb Nicole er toen even op gewezen dat Trippen en Trappel mischien toch wel een jongen en een meisje zijn en dat hun kindje bij mij is). Achteraf hoorde ik dat Minnie het nichtje van T&T is. Madame was op vakantie bij T&T en zette daar de boel op stelten - vakantiehuisje en winkeltje van T&T. Als ik het goed heb begrepen hebben ze haar toen in een enveloppe geduwd en mijn kant op gestuurd. Om een lang verhaal kort te maken: Minnie zet nu hier de boel op stelten, heeft nog steeds geen eigen bed want: matras is te kort, te lang, te breed, te smal, te hard, te zacht, kleur van't beddengoed is jakkie en ga maar zo door. Madame slaapt nog steeds prinsessenheerlijk samen met mij, de twee katten en (in het weekeinde) het baasje in het grote bed. Ik moet hier toch echt iets aan gaan doen want zo klein ze is ze weet alles van breed maken.
Sinds kort ben ik ook into scrappen, niet minder verslavend dan kralen trouwens. Had nooit verwacht dat ik dit ooit leuk zou vinden maar het is geweldig. Zo veel meer dan een fototje op papier plakken en en tekstje erbij zetten (sorry, maar dat was mijn idee). Ik ben er helemaal stil van, je kunt zoveel mooie dingen met papier maken.
Binnenkort zal ik proberen foto's te plaatsen van de dingen die ik gemaakt heb - is nog niet veel. Minnie kennende zal Minnie ook op de foto willen, leren jullie haar ook gelijk kenne. En misschien, als een van de paarden het wil, zal ik wat pics van mijn nieuwe grote liefdes laten zien o.a. een Tinker (goggel het maar even - machtig mooi, zeg ik dan)

dinsdag 26 juli 2011

vroeger .......

al twitterend las ik gisterende  de volgende tweet "over 5 jaar ben ik 30 jaar.......". GOH, dacht ik dat is jong ..... toen jij geboren werd was ik al 20 lentes jong (ehum). Gelukkig kende ik het twitterende "kuiken" al een beetje en zo ontspon zich, met nog een jonge dame (3 jaar ouder dan het kuikentje), een twittergesprek over vroeger.
Vroeger ..... was alles beter! Dat is iets wat ik toch met enige regelmaat hoor. En het klopt, er waren zeer zeker goede dingen, vernieuwde producten waar wij mee werden geconfronteerd.

Vroeger ..... dat was de tijd dat een TWIX nog als RAIDER in de schappen lag!


De tijd dat je, trots al een pauw, en verschrikkelijk stoer met je nieuwe walkman op je hoofd liep.

Jaja, lieve jonge lezer, toen bestonden geen mp1234tjes! Wij hadden cassettebandjes en de eerste walkman bestond uit stijlvol plastiek, pas later werden ze steviger en gestroomlijnder.

Vroeger, dat was de tijd van Ned. 1, 2 en 3 ..... meer had je niet op je tv. Vaak had men een draagbare tv, heel erg handing, met een vaste antenne, je kon er alle kanten me op.

Een dergelijk vooruitstrevende uitvinding had ook geen afstandsbediening men moest opstaan als men een andere zender op wilde zetten. Sowieso begon de uitzending van bewegend beeld (daarvoor had je testbeeld) pas tegen 17.30 uur. Als ik mij goed herinner begon het met het nieuws of met De Fabeltjeskrant. In het zwart wit - want ook dat hadden we vroeger - zag dat er zo uit.

Al twitterend gingen gisteren werelden open. De mon chi chi kwam weer even langs




het kleine lelijke apendingetje met zijn duim euwig in de mond. Wees eerlijk, wie had hem niet?

 Ook Holly Hobby liet nog een keer haar lieve gezichtje zien en zeker weten wij meiden hadden een exemplaar op ons bed liggen.

Ik wil het niet hebben over ribbroeken in alle soorten en maten, ribbroeken waar moeders, als ze versleten waren en leren applicatie op zette. Liefst in de vorm van een appel of ander fruit.
We hadden My Little Pony, Alf, Mork en Mindy. We kenden appelshampoo wat je als kind zoooo graag gebruikte want dan rook je haar zo lekker.
Naar de bioscoop was toen nog een hele uitstap, de enige manier om naar films te kijken immers niet iedereen had in het begin een videorecorder
en/of een abonnement bij een videotheek.
Ik heb Grease nog op het witte doek gezien, samen met mijn vriendinnen, en was daarna helemaal verliefd op, SORRY, mijnheer Travolta.


Ook de geboorte van Star Wars heb ik in het groot mogen aanschouwen, gewoon zoals het toen was, niet gedigitaliseerd of wat dan ook, gewoon "natural".


Mijn eerste computer was een C64, ja ... goggel het maar even, je hing hem aan je draagbare tvtje en was happy. Hij zag er als volgt uit

We hadden zelfs games, tennis bij voorbeeld! Niet meer en niet minder dan twee bewegende strepen links en rechts en een bewegende punt in het midden die je met je joystick van links naar rechts sloeg en dat dan in combinatie met een zeer irritant BLIEBgeluid.

Vroeger ...... nu ik dit schrijf heb ik het gevoel heel erg oud te zijn, maar dat valt best nog mee! Ik besef wel dat ik veel nieuwe dingen heb mee gemaakt, mijn dochtertje (nu 4) zal later niet meer weten dat er nog iets vóór het CDtijdperk bestond en als zij oude foto's van haar (jonge) mama ziet zal zij het vreemd vinden dat die van een rolletje zijn gekomen (ik denk dat zij mij dan ook verschrikkelijk uncool zal vinden). Als ik terug denk heb ik met al mijn spulletjes een geweldige tijd gehad maar ben toch wel blij dat ik nu achter mijn laptopje zit en niet achter een Commodore 64.

met dank aan @mieke1104 en @ilonkie78

maandag 25 juli 2011

tandarts .....

oke, ik zal het maar toegeven ....... daar ben ik echt heeeeeel erg bang voor!!! Nooit iets engs gebeurt bij de tandarts, nooit ernstige dingen aan mijn gebit gehad, de beroemde beugel als puber, verstandskiezen (dat was minder leuk maar wel om te lachen) 3 kaakoperaties maar voor de rest viel het allemaal wel erg mee. Maar toch, de tandarts en ik zijn geen dikke vriendjes. Best wel lang ben ik niet geweest, uiteraard wel mijn tanden goed verzorgd, het idee aan de gedwongen overgave als ik die stoel in moet. Ik zeg altijd "kijken met je oogjes, niet met je handjes" helaas gaat die vlieger niet op bij de tandarts. Begin dit jaar heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb een afspraak gemaakt bij een angsttandarts in het naburige ziekenhuis in Brunssum. Ontspannen naar de tandarts is het motto "YEAH RIGHT". In januari heb ik het eerste gesprek gehad, na 45 minuten in de wachtkamer gewacht te hebben - geloof mij dat was niet zo heel erg leuk, meer dan één keer dacht ik "ja hoor ik ben pleite" - werd ik naar ik naar binnen gehaald. Tandarts (vrouwelijk) en psycholoog zaten met mijn intakeformulier klaar. Ja het was allemaal heel erg duidelijk ..... ik had, volgens het intakeformulier met bijbehorende vragenlijst, zeer zeker vertrouwen in de medische wetenschap alleen niet zo veel in mijn kunnen als het om vertrouwen, afhankelijkheid en volledige overgave in combinatie met een tandarts gaat. JAJA, het zal wel.......
Na een goed gesprek mocht mevrouw ook heeeel even mijn tanden bekijken - met de oogjes en echt niet met de handen. Ik werd uit gezwaaid met de belofte dat men met mij aan de slag zou gaan, om de ziektekostenverzekering moest ik mij geen zorgen maken dat zou wel goed komen, zij gingen alles regelen. En ja hoor, enige tijd later kreeg ik een keurige brief van mijn verzekering met de mededeling dat mijn angsttandarts met mij aan de slag mag - yeah.
En vandaag is het dan zo ver, ik mag voor de tweede keer naar de tandarts, heb vannacht bijna niet geslapen, ben een beetje onrustig, misselijk en heb buikpijn en weet dat het vandaag verder zal gaan dan "alleen kijken". Weer zal de psycholoog erbij zijn (als hulpverlener heb ik hier best wel een beetje moeite mee aangezien ik de "trukkendoosjes" ken - sorry) ik weet dat men/vrouw vandaag foto's van mijn gebit gaat maken en zoals altijd ga ik weer van het ergste uit. Maar wat de zaak nog het minst leuk maakt is het feit dat mijn geliefde sinds vandaag weer moet werken, zijn vakantie is afgelopen, en hij niet mee kan om mijn hand vast te houden - ZUCHT!